Readingpoems

η ώρα

Ιουλίου 10, 2011
2 Σχόλια

τώρα που τα καλοκαίρια μιλάνε κι τα κορμιά γδύνονται
τώρα που πάλι ο μέγας ο αριθμός, το ένα, διαφεντεύει
τώρα που η άμμος σκαλίζει τα μαλλιά μου κι γίνεται πυρίτιδα
-αγαπάω τις εκρήξεις-
τώρα που μου τελειώνουν οι κουβέντες κι τα γράμματα και τα μελάνια κι τα τετραδια κι όλα
μένουν μόνο εικόνες αισθησιακές
άθρωποι στον ήλιο
πάνω στις ακτίνες του να ψάχνουν για ηδονή κι αγάπη μαζί
-τόσο παράλογα πάντα-
τώρα που το μόνο που θέλω να κάνω είναι να σου γράψω ποίημα
να το έχεις να το φυλάς στο σακάκι σου,
πίσω από την μάσκα, μέσα στο παντελόνι σου
ας το βάλεις όπου θες
μόνο να ‘ναι ολούθε
τώρα που σε γεννήσεις να πάω άλλες δεν μπορώ ξανά
τώρα που θέλω να γιορτάζω μόνο συνουσίες κι ανατολές κι παιχνίδια με το νερό να παίζω κυνηγάω
τώρα που οι λέξεις δεν μπαίνουν εύκολα σε σειρά κι με σακατεύουν οι εικόνες σου κι εκείνο το χέρι σου στο στήθος μου που ακουμπούσε τάχα
τώρα που να τραγουδήσω κι που να κρυφτώ δεν ξέρω
θα αρχίσω μόνο να ράβω φορέματα θαλάσσης
να μπαίνω μέσα στο νερό και την μεγάλη φυσσαλίδα με ίππους και φουλάρια και δαχτυλίδια μοβ
να κάνω ένα καλοκαίρι σαν απόκριες αφού τελικά κρέας δεν πιάνω
δεν νιώθω
κρέας δεν με πονάει
δεν με ευχαριστεί
δεν με ακουμπά
απόκριες κυρίες μου κι κύριοι
ήρθε η ώρα μάλλον να τραγουδήσω σα σειρήνα
να
θάλασσα μια κι δυο και μια πισίνα γιομάτη αερόστατα
μέχρι να φτάσεις


η εγγύτητα

Μαΐου 28, 2010
5 Σχόλια

Ακούω μουσική
οι λέξεις πετούν μπροστά μου
δεν στέκονται
δεν κάθονται στην γωνιά τους
θυμίζουν εκείνο το βροχερό πρωινό που έφυγες από κοντά μου
και ήταν σαν να έκλαιγες

Ακούω τις ιστορίες των ανθρώπων
από το τηλέφωνο
δεν με πείθει η φωνή κανενός
δεν μου κουμπώνει στα αυτιά μου
με ενοχλεί
όπως εκείνη η ρυτίδα στο πρόσωπό σου
τότε με προβλημάτιζε
τώρα με κάνει να σε αναπολώ

χωριστά τα στάχια από τα σίδερα
χωριστά
είμαστε μακριά
μακριά από πού;
και γέλαγες

δεν ξέρω σε ποια μυστική ιστορία
το καβούρι γίνεται κοχύλι
και το αηδόνι πετάει πάνω από τον ουρανό
πάνω από τα σύννεφα
και μιλάω εγώ τώρα
όχι η λογική
καμιά λογική
νέα με λογική;
γιατί;
μα ρωτάτε κάτι περίεργα πράγματα μερικές φορές εσείς εκεί έξω
εσείς εκεί που δεν ξέρετε

λέω να λιποθυμίσω για λίγο
για λίγο ή για πολύ
στο δωμάτιό μου
στο γρασίδι θα σταθώ
και θα πέσω
κατάχαμα
θα αγναντέψω το σχήμα του κορμιού σου
όχι μνημόσυνα
μόνο σκοτεινές συναντήσεις
γιατί πολύ με πειράζει το φως
προσπαθώ να το καταλάβω

φαντάζομαι τον κόσμο
σαν μια μεγάλη σφαίρα
σαν ένα μεγάλο δρόμο
να βρεθώ μπροστά, πρώτος, μου έλεγες
σου χαρίστηκε μιαν έπαρση
να την αφήνεις όμως που και που
να την αφήνεις να κρυώνει στο μπαλκόνι της
να μπαίνει στο τσουβάλι της
γιατί μια μέρα ο καιρός
θα σε εκδικηθεί
ίσως βρέξει

ίσως βρέξει
και επειδή δρω υποθετικά
τώρα που
μιλάω
έτσι ασυνάρτητα
με κοροίδεύει ο διπλανός μου
ο λυγμός
ο ποιητής
ο κρότος
ο κόσμος όλος
λέει πως κρύβει κάτι το φιδάκι που στέκεται στην μπλούζα σου

θα μπορούσες να χορεύεις στην έξοδο κινδύνου τανγκό
να χαμογελάς στα παιδιά με τα περιστέρια
να ηρεμείς το εξαγριωμένο πλήθος με καραμέλες
να αποχαιρετάς τους πάντες
και να επιστρέφεις σε εμένα
θα κουραζόσουν
δεν μου αρέσει που αρκείσαι στα εύκολα
όπως δεν μου αρέσουν οι πράσινες ομπρέλες
τις σιχαίνομαι τις πράσινες ομπρέλες
μου θυμίζουν το τραγούδι που τραγουδούσες τότε
το άδειο τραγούδι

όμως
έτσι
για αυτό
κοίτα
για αυτό μου αρέσουν τόσο οι θάλασσες
οι θάλασσες δεν είναι άδειες
ακουμπούν σε νερό
σε γη
σε ουρανό
καθρεφτίζουν στις αγκαλιές τους το φεγγάρι
φαντάσου κάποιον που το έχει αυτό
στην αγκαλιά του ένα φεγγάρι
ω, τι μικρό
τι μεγάλο δώρο
που έχασες


    Επικοινωνία

    Όλα τα ποιήματα

    Ψάχνω…

    Όροι χρήσης

    Είστε ελεύθερος/η να αντιγράψετε, διανείμετε, παρουσιάσετε τα ποιήματα του παρόντος ιστολογίου εφόσον δώσετε αναγνώριση στον αρχικό συγγραφέα και δεν χρησιμοποιήσετε αυτό το έργο για εμπορικούς σκοπούς.
    Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία παρακαλώ επικοινωνήστε στο holly.readingpoems@gmail.com.