Readingpoems

η αφιέρωση

Μαρτίου 29, 2012
3 Σχόλια

την νύχτα που ούρλιαζες από οργή και μια πυρκαγιά είχε ξεσπάσει στο παράθυρο
είδα στον ύπνο μου βαπόρια και τέρατα για ανθρώπους που δεν είναι άγιοι μήτε τρανοί μήτε βασιλιάδες
για ανθρώπους που βουλιάζουν συχνά σε βάλτους κι πότε πότε σε αγκαλιές, όπως όλοι μας,
είδα κατάματα σου λεω αυτόν, εκείνον  που σε πλήγωσε,
σε χτύπησε
με μπλε μάτια και καρδιά αχνή
σγουρά μαλλιά, κόκκινα φρύδια
εκείνος ήταν
που σε κυνήγησε
που σε πρόδωσε κι σε γέννησε
σαν μάνα, ξανά,
αλλιώς δεν θα ‘σουν εσύ
δεν θα ‘σουν εσύ τώρα στις ταράτσες να πετάς
δεν θα ‘μουν εγώ με τις κούτες χαρτιά
με μια ζωγραφιά σου στα χέρια μου
με μολύβια και γόμες και πόνο στα δόντια
δεν θα ‘μουν εγώ με ίσια μαλλιά,
να σε κοιτάζω, αδερφή μου,
δεν θα ‘μουν εγώ με την χώρα να διαλύεται, ούτε εσύ
συ με τα χαμογελα, τις αγκαλιές, τους χορούς και τους πάντα ήλιους στην τσάντα σου
δεν θα ‘σουν εσύ να ατενιζεις τον κόσμο και εκείνο το μικρό λοφάκι στο νησί με καθαρή ματιά
μην κλαις, αδερφή μου,
θα βρεθεί η μέρα που ζητάς
με αερόστατα και καλοσύνες
και αγόρια που θα τρέχουν και θα δοκιμάζουν μαρμελάδες βύσσινο,
κι η νύχτα με τα τόσα πολλά αστέρια που δεν θα μπορεί κανένας να ζυγίσει την σκόνη τους θα ‘ρθει
μην κλαις, αδερφή μου,
θα σου χτίσω πατρίδα ξανά


η αμφίεση

Οκτώβριος 26, 2010
1 σχόλιο

τα παπούτσια στέκονται δίπλα στη σκόνη του δωματίου
όχι στη θέση τους
μήτε μέσα στο τζάκι
αργούν αυτά
έχει άλλα τώρα
έχει αέρα 28ης επικείμενης
έχει πολλαπλά «όχι» να μπαίνουν οι ξεραμένες θύμησες πιο εύκολα στη θέση τους
σαν τα φύλλα της Μασσαχουσέτης
εισβάλλουν παντού
τα φαγητά μέσα μας και πεταμένα στο πάτωμα
σαν εμετός
κάνενα άρωμα
καμία γεύση
δεν στέκει συνταγή
ούτε τσελεμεντές
η όραση αντέχει ακόμα
με κάτι κολλύρια μένει ξύπνια
βάζει στην λάσπη μάτια
με κοιτάζει με βλέμμα βλοσυρό
σκληρότερο από σένα και τις κινήσεις σου
δεν απάντησες – δεν μπορεί να εξατμιστεί αυτό τόσον καιρό τώρα
κι ας έχω ανοίξει τους απορροφητήρες όλου του κόσμου
στον αέρα του δωματίου πνέει οσμή ανησυχίας
αυτή που αποκτάς σαν κιντυνέψεις να πέσεις στις σκάλες
όλα είναι θέμα ισορροπίας
και μιας σαλεμένης αγωνίας
για το γενικώς αυθύπαρκτο αύριο
για το γραπτό που ετοίμασα κι δεν ήταν καλό
για το ότι μπορεί να μην με πληρώσουν οι ξένοι
κι δεν θα ‘χω ούτε ένα πηρούνι να φάω την σούπα μου
θα μείνω μόνο με κείνα τα ξεχασμένα κόμικς της ντουλάπας
και το φόρεμα του καλοκαιριού με τις πέτρες
τέτοιες ώρες μου μπαίνει στο μυαλό να πουλήσω το σώμα μου
καταλόγους
αποδείξεις
όλα
να κάνω κινήσεις γυναικείες
με κραγιόνια, κολιέδες
αρώματα νούμερο 5 και πολλά άλλα
σκέψεις πίσω από πολυκαιρισμένα συρτάρια πολυτελείας
σκρίνια
μπιμπελό
θάματα
πετάματα
του παιδιού τα τάματα
στην οροφή
σε μια οροφή θα πηδήξω εν τέλει
όχι στο κλισέ μονότονο κενό
θα γίνω ματζίσιαν
μάγος χωρίς μουσική και «αν»
με κάτι μεγάλες μπότες θα περιφέρομαι στα στρώματα του αέρα
ενώ το νερό θα μπαίνει στο σπίτι από τις βροχές και τις χαραμάδες
κι ας γίνει νησί το σαλόνι
να φύγουν οι μυρωδιές
στο κάτω βάθος, ας μην έχω τίποτε και κανέναν
σιγά την διαφορά
τίποτε
εκτός
εκτός από τις μπότες, την ράβδο και την μπίλια, εκείνη που βάζω στα μαλλιά μου κάθε σάββατο


    Επικοινωνία

    Όλα τα ποιήματα

    Ψάχνω…

    Όροι χρήσης

    Είστε ελεύθερος/η να αντιγράψετε, διανείμετε, παρουσιάσετε τα ποιήματα του παρόντος ιστολογίου εφόσον δώσετε αναγνώριση στον αρχικό συγγραφέα και δεν χρησιμοποιήσετε αυτό το έργο για εμπορικούς σκοπούς.
    Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία παρακαλώ επικοινωνήστε στο holly.readingpoems@gmail.com.