Readingpoems

η φωνή

Μαρτίου 29, 2013
Σχολιάστε
έχω ένα σπίτι που φεγγίζει τις νύχτες-
κουκλόσπιτο,
με παραθύρια μεγάλα σα σελίδες βιβλίων
έχω ένα σπίτι που τα πρωινά βγάζουν καπνούς τα ηλεκτροφόρα τζάμια του
απ’ τα κακά και τις ειδήσεις
κι έχω κι ένα κουτί κασετόφωνο με ξένοιαστες φιγούρες ανθρώπων,
σάμπως ανεξήγητα πολύτιμο, σαν το άγγιγμά σου,
ένα κουτί, το λες και μουσικό, γυρνάει και κοιτάζει εμέ, γυρνάει και κοιτάζει εσέ, όταν εσύ εδώ
το κουτί
το κουτί μου έχει ηλικίες 30 αβέβαιες, έχει αερόστατα που δεν μπορούν να ανέβουν ουρανό και βασανίζονται σε γήινες στράτες, έχει άδικα κουρέματα ονείρων
ένα κουτί,
έχω ένα κουτί με απροόπτους πολέμους προσήνεμους, με μια πατρίδα χαμένη,
μα έχω κι ενα σχέδιο
ένα σχέδιο σου λεω
και πλέκω πιο μακριές τις μέρες και τις νύχτες μου,
ένα σχέδιο
με μια πίστη κι μιαν αυλή με χρώματα ήλιου, με μονοπάτια βασιλικού και λεμονιών
και τραγουδώ μοναδικά, για με, για σε, για όλους,
τραγουδώ επανάσταση,
παραπατώ σε νότες και εμπειρίες μαγέρικες,
λογίζομαι εκείνα κει τα μάτια σου και τα παιχνίδια των παιδιών σε λεύτερο ουρανό
έχω ενα γράμμα σου που το φυλάω ζεστά
το διπλώνω, το ανοίγω, το διαβάζω, το σημαδεύω με τα χρόνια μου
έχουμε μια θάλασσα μου χες πει,
ναι, αυτή είναι η φωνή μας,
αγάπη
μου

η αποτύπωση

Νοέμβριος 28, 2010
2 Σχόλια

σκαλίζω
που και που  
καράβια 
στο μπάνιο
στους υδρατμούς
στα κύματα
χαζεύοντας στους καθρέφτες
είδωλα φλεγόμενα
μπερδεύω τα μπουκαλάκια
σαμπουάν αίμα αφρόλουτρο αίμα 
παίρνω λουτρό από μάτια που πονούν
κι αποτυπώσεις σου στο σώμα μου
αποτυπώματα καρμπόν
και κίτρινα σαν τα μαλλιά μου
το μέλλον μακρινό
πυρπολημένο παρελθόν
ρευστό 
έλα
έλα να με λούσεις
στο ζητάω τώρα
χρόνια μετά 
να με πλύνεις
με το σφουγγάρι
να βουτήξεις στην θάλασσά μου
δύτης
να με βοηθήσεις    
να μην βουλιάξει το καράβι που έχω βάλει να πλέει στην μπανιέρα
να στραγγίξει στα σύννεφα  
χωρίς αέρα ζεις
χωρίς τροφή ζεις
χωρίς δέντρα ζεις
χωρίς εσένα ζεις-ζω
χωρίς καραβι δεν έχεις όμως που να πας 
κι εγώ πώς; 
πώς θα ταξιδέψω μακριά;
στο ποτάμι
στην άκρη του δρόμου
που αγριεύει
πώς θα σε φέρω εδώ;
το καράβι πνίγεται στη θάλασσα
ξεμακραίνει στον πάτο  
πάει αλλού 
βγαίνει από τη γυάλα σου
και δεν ακούς
δεν ακούς έτσι την μεθυσμένη φωνή μου
έχεις την νόσο των γδυτών
κι εγώ δεν έχω το καράβι μου
και μου φαντάζει έρημος
το ιπτάμενο χαλί μου
το πολυφορεμένο χάλι μου
στο μπάνιο με τις σφουγγαρίστρες
βρεγμένες αλλόφρονες σκούπες
κι έτσι ξεκινάει ένα ποτάμι να ρέει
πέφτει το σαπούνι από τα χέρια
γλυστράει σαν τις ώρες
κι εγώ προσπαθώ να δώσω
φουσκάλες, προοπτική και φως
φως στο αμπάρι
που λείπει
απατηλή επανάσταση 
σαν κάθε σπασμένο άλμπουρο
που σκαλίζω
που ξεγελάει
μην το ξεχνάς ποτέ σου αυτό
όπως κι εγώ δεν ξεχνώ
όπως θυμάμαι να παίρνω την αντιβίωση 
στο ροζ μπουκάλι υγρό φακών
για να ξεδιαλύνω το βλέμμα της
το βλέμμα της
γυναίκας που την αγαπούν
για να μην τσούζει
 


    Επικοινωνία

    Όλα τα ποιήματα

    Ψάχνω…

    Όροι χρήσης

    Είστε ελεύθερος/η να αντιγράψετε, διανείμετε, παρουσιάσετε τα ποιήματα του παρόντος ιστολογίου εφόσον δώσετε αναγνώριση στον αρχικό συγγραφέα και δεν χρησιμοποιήσετε αυτό το έργο για εμπορικούς σκοπούς.
    Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία παρακαλώ επικοινωνήστε στο holly.readingpoems@gmail.com.