Readingpoems

η αίσθηση

Απρίλιος 5, 2012
Σχολιάστε
κάτι πούπουλα που χα πάνω μου για να με βλέπεις όμορφη,
για να με ακουμπάς τις νύχτες και να μαι απαλή
κάτι πούπουλα ελαφρά που μου χες φέρει σε ένα από τα ταξίδια σου
τα βαλα μέσα σε μια μικρή ντουλάπα
την πιο μικρή που είχα, την μπλε που κλείνει με σιωπές, κι όχι κλειδαριές,
εκείνη που αν σφραγίσει, δεν ανοίγει με συνδυασμούς ούτε υπεραστικά τηλεφωνήματα
εκείνη που μόνο να σπάσει μπορεί σα γυάλα
να λυγίσει μπροστά στην έρημη παραλία που βουτούσες και την άδολη ματιά μου
μπροστά σε παραμύθια που τα ντρέπεσαι και κάτι χαράδρες που φοβάσαι
όταν ανοίγω, όταν ανοίγω εκείνο το ντουλάπι το ροζ,
τύπου δεσμός που σπάει, γόρδιος,
στοιβάζω σε τακτική σειρά με αηδία τα πούπουλα που βγάζω ένα ένα
πασχίζω να δουλεύω τις πιο πολλές μου ώρες
στοιχίζοντας τα σαν και το μυαλό μου
φτιάνω μαξιλάρια να κοιμούνται ζευγάρια, μωρά και γραίες, ο κύκλος της ζωής,
να ξαπλώνουν και να χαίρουνται
όπως ξαπλώναν κι κείνες οι παλιές ματιές σου πάνω και τριγύρω μου
-στεφάνι μοιάζουν τώρα στην λίγη θύμησή μου,
κι αεροπλάνα,
φτιάνω αεροπλάνα με αυτά τα πούπουλα
να γιατρεύω ζωντανούς απ τις νοσταλγίες,
απ τις προσδοκίες που δεν φτάνουν, δεν έχουν, δεν τολμούν
κι αρμέγω πουλιά και κάνουν καύσιμα
να μπαίνει  ο κόσμος να κινείται σε χώρους και χρόνους που ζητεί
αφού κι εγώ ό,τι ζητώ το έχω
άλλοτε μακριά, άλλοτε κοντά
άλλο αυτό
Advertisements

η αφιέρωση

Μαρτίου 29, 2012
3 Σχόλια

την νύχτα που ούρλιαζες από οργή και μια πυρκαγιά είχε ξεσπάσει στο παράθυρο
είδα στον ύπνο μου βαπόρια και τέρατα για ανθρώπους που δεν είναι άγιοι μήτε τρανοί μήτε βασιλιάδες
για ανθρώπους που βουλιάζουν συχνά σε βάλτους κι πότε πότε σε αγκαλιές, όπως όλοι μας,
είδα κατάματα σου λεω αυτόν, εκείνον  που σε πλήγωσε,
σε χτύπησε
με μπλε μάτια και καρδιά αχνή
σγουρά μαλλιά, κόκκινα φρύδια
εκείνος ήταν
που σε κυνήγησε
που σε πρόδωσε κι σε γέννησε
σαν μάνα, ξανά,
αλλιώς δεν θα ‘σουν εσύ
δεν θα ‘σουν εσύ τώρα στις ταράτσες να πετάς
δεν θα ‘μουν εγώ με τις κούτες χαρτιά
με μια ζωγραφιά σου στα χέρια μου
με μολύβια και γόμες και πόνο στα δόντια
δεν θα ‘μουν εγώ με ίσια μαλλιά,
να σε κοιτάζω, αδερφή μου,
δεν θα ‘μουν εγώ με την χώρα να διαλύεται, ούτε εσύ
συ με τα χαμογελα, τις αγκαλιές, τους χορούς και τους πάντα ήλιους στην τσάντα σου
δεν θα ‘σουν εσύ να ατενιζεις τον κόσμο και εκείνο το μικρό λοφάκι στο νησί με καθαρή ματιά
μην κλαις, αδερφή μου,
θα βρεθεί η μέρα που ζητάς
με αερόστατα και καλοσύνες
και αγόρια που θα τρέχουν και θα δοκιμάζουν μαρμελάδες βύσσινο,
κι η νύχτα με τα τόσα πολλά αστέρια που δεν θα μπορεί κανένας να ζυγίσει την σκόνη τους θα ‘ρθει
μην κλαις, αδερφή μου,
θα σου χτίσω πατρίδα ξανά


η εύνοια

Μαρτίου 19, 2012
1 σχόλιο

θα αρμέξω την σιωπή και θα την κάνω υγρό
υγρό καλλωπισμού
με μπαμπάκια και κρέμες
για πρόσωπα κι αθρώπους με αγαπάω λέξεις στο όνειρό τους,
για περίεργα πλοία
με φουγάρα που λείπουν, με σημαίες κενές,
για αεροπλάνα με πολλαπλά φτερά και συνοδούς φωτισμένους αστέρωτους ουρανούς τις κρύες νύχτες,
για παγκάκια με αιχμηρές ασπίδες τσίχλες κολλημένες πάνω τους,
ασπίδες τύπου δεν παραδίνομαι μωρό μου,
θα αρμέξω σε ένα μπουκάλι
παγούρια ιδρώτα, αλκοόλ κι αγωνίας
θα μαζέψω γράμματα του καπετάνιου σε αγαπημένες του,
δόλιες μοιρασμένες στον κόσμο,
λαμπρά μαρασμένες στον κήπο κάποιων ζωών ακούραστων με κραγιόν και φίλντισι
θα μαζέψω χρέη κάθε μορφής κοτσάνια
να μαδίσω
χρωστάς, δε χρωστάς
δεν λογαριάζει αυτά η άνοιξη
ούτε η παραφορά,
θα τα λιώσω σε υγρό
να ποτίσω κουρασμένες υποχρεώσεις με φύκια θαλάσσης, να ταϊσω νυχτερινές γυαλιστερές,
όστρακα, πέτρες, δάκρυα,
ό,τι πιέζει τον καθένα στα μέσα όργανά του,
θα ρίξω αγνό γάλα σε τοίχους να μαλακώσουν σα ψωμί
να πέσουν
να ανασάνουμε
θα βάλω φιάλες οξυγόνου παντού
να μας φέρω δώρα αέρα από νησί και χάδι
γιατί ταξίδια οι αγάπες
τι νόμισες;
φιλιά, λέξεις, χάρτες
και πρέπει να χεις μαζί σου πολλή χαρά και λίγη λύπη
να σου βρίσκεται τις πιο καλές σου ώρες
όλα να τα μπολιαζει πρέπει ο θνητός
αν είσαι τέτοιος


η παραδοχή

Νοέμβριος 27, 2011
2 Σχόλια

εκεί που με κοιτάς και σταματώ να φλυαρώ για ανέμους και καϊκια και φίλους της γνώσης
εκεί που σιωπώ
εκεί
εκεί που ανασαίνω βαριά και σε ακουμπάω
δήθεν περίτεχνα
που φανερώνω ζωή επειδή σε περιβάλλω μέσα μου
έτσι και εκεί
εκεί που γεννιέμαι ξανά επειδή περπατάω και μπαίνω σε τρένα κι αυτοκίνητα κι ανεβαίνω σκάλες και κατεβαίνω δρόμους για να σε βρίσκω
πάντα σε βρίσκω
εκεί
κάπου εκεί σε κάποιο βήμα μου είσαι κι εσύ
και φεύγεις και έρχεσαι
πάντα έρχεσαι
εσύ σε εμέ για να μου πεις πόσο
πόσο πολύ με ποθείς
κι εγώ
κι εγώ να μετρήσω πόσο σε θέλω δεν ξέρω ‘κεινη την ώρα
χάνω τους χάρακές μου, τις μεζούρες, το μυαλό μου όλο
φτάνω να μην ξέρω να μιλώ
να σε κοιτώ
μόνο να σε κοιτώ μπορώ όταν δε σε φιλάω


Αναρτήθηκε στις my poems
Tags: , , ,

η έκρηξη

Νοέμβριος 19, 2011
2 Σχόλια
κάπου έχει κάτι αστεράκια μικρά
τοσοδούλικα
με κοντές μπλουζίτσες
και γυαλιστερά κορδόνια στα παπούτσια
που τρέχουν
όλο τρέχουν να βρουν μπαμπά, να τους φέρνει παιχνίδια
κι εγώ
εγώ τα κοιτώ φορώντας χαμόγελο κι ένα γράμμα στα χέρια μου
που δεν είναι ψέμα
ούτε υπόσχεση ή φυλακή ή κονκάρδα
είναι σα να κρατώ ασημένιες πυγολαμπίδες
σα να κουβαλώ ένα πανηγύρι ζωισμένο στην άκρη του νησιού με παλιές λάμπες και χορούς αλλιώτικους
κάπου κοιμούνται
κοιμούνται αστεράκια
σε πλατείες κλειστές σα θερμαινόμενες πισίνες
με νερά χρυσά και φυσσαλίδες
βουτούν φωτεινά, αυτόνομα, θαρραλέα
ξεχνούν τα βοηθητικά μπρατσάκια τους
μαθαίνουν να ονειρεύονται μόνα, λεύτερα
ζουν ζωές με έρωτα κι ανοχή, ζωές αγωνιώδεις
μαθαίνουν ρεαλισμό και πόνο κι αφηγήσεις και ψέμματα
μαθαίνουν όλα
ξέρω εγώ
ξέρω από αστράκια
έχω συλλογή ολόδική μου
σε ένα κουτί τα θάβω έξω
κι εσύ μπορεί να λες, κι ο άλλος
εγώ πως είμαι ίδια και παντού
γρήγορη να με ‘βρεις
μα
μα εγω είμαι το κορίτσι που έχει αστράκια σπίτι του
μια γυναίκα με ένα παράξενο μπαούλο
ένα φορτίο χαράς γεμάτη
και καρεκλίτσες από ζάχαρη
έχω αστράκια να μπαίνουν σκουντουφλώντας στο δωμάτιο
να κάθονται στο μαξιλάρι δίπλα μου
να γίνεται η θέση σου ζωντανή και μουδιασμένη
μένει να ακούγεται ζωή στο σπίτι
κι αν
κι αν καμιά φορά παγώνουν
μεταμορφώνοντας σε παγωτά και χιονανθρώπους την όψη τους
εγώ
εγώ κρατώ στο χέρι μου πιστόλι σεσουάρ
τα ζαλίζω
όλο τα ζαλίζω αέρα θερμό
τα κάνω παράφορα ζεστά
και λάμπουν πάλι
κι αν
κι αν καμιά φορά αρρωσταίνουν σοβαρά
και τύχει να μυρίσει νοσοκομείο το σπίτι
κι ντυθούν τα κρεβάτια ιστορίες με πόνο και βήχα και κομπιάσματα
εγώ ανάβω το φως
ανάβω το φως το  μεγάλο σα δάδα
φέρνω αλοιφές, γιατρούς καλούς
βάζω θερμόμετρα,
τους λέω παραμύθια για ανθρώπους
τα ταϊζω κρέμες κι αντιβιώσεις με γεύση μπαλονιών
τα περιποιούμαι
κι εκείνα
εκείνα άλλοτε γελάνε
άλλοτε φοβούνται
σα να φοβούνται μην με κολλήσουν
αγάπη

η αγωγή

Σεπτεμβρίου 19, 2011
1 σχόλιο

δεν μπορώ
να περπατήσω καλά
δεν το μπορώ καθόλου
έχω καταπιεί ηλεκτροφόρα καλώδια και προσπαθώ να παραβγώ με την σκιά μου
βλέπεις, κινείται στις φλέβες μου ρεύμα
μιαν αγάπη, καινούρια, παλιά

με σέρνει

μπροστά σε σένανε

παίζω σε ταινία
δεν είμαι εγώ
μιαν άλλη με χαλασμένο σώμα
μακριά σου
μπαίνω στο μπάνιο να με γιατρέψει το νερό
να με γιατρέψει νερό που δεν είναι της θαλάσσης ούτε δικό σου
και μένω
μένω γυμνή να κλαίω πόνο
να στολίζομαι κρέμες και λάδια, να χτενίζω μαλλιά
να πίνω φάρμακα σαν πιπίλες,
φτιαγμένα να νταντεύουν παιδιά που δεν εγνώρισαν ποτέ τους μάνα
ή εσένα

πάλι, θέλω πάλι

να λυγίσω στη φωνή σου,
να γίνουμε μαζί, οι δυο μας, σκηνοθέτες με λευκά πουκάμισα και μεγάλα γυαλιά,

να γίνουμε εφευρέτες, αγάπη μου

να φτιάξουμε εμβόλια για τις δόλιες καρδιές κι τις φτωχές ιστορίες,
εκείνες που κάποτε γελάστηκαν πως δεν θα τις παραδεχτούν
που κάποτε νόμιζαν πως τελείωσαν
που κάποτε θεώρησαν πως τις σκότωσαν
που κάποτε φοβήθηκαν πως δεν θα ξαναϋπάρξουν

 


η γεωγραφία

Ιουλίου 28, 2011
Σχολιάστε

νιώθω στο δόντι μου το κρύο γαίμα της αγάπης
κεί
κεί που δεν κλώθει τίποτις ανθρώπου νους
που δεν αντιστοιχεί καμιά ομορφιά εσώτερη στα αναγκαία της ζωής
τα μόνα που θέλω να πράξω είναι
αγκαλιές, ακουμπήματα, δαγκωματιές σκληρές
ορέγομαι να κάνω «φου», να σκαρφαλώσεις στον παιδικό χαρταετό σου κι αφού τραβήξεις κι εμέ μαζί
να πραματώσουμε πλοήγηση αέρινη πάνω απ’ τους αετούς και τα ποντίκια
να λες κι να αφηγείσαι καμαρωτός στους φίλους σου πως δε το ‘ξερες
δεν έβλεπες πως θα γινόσουνα πιλότος
κι γω τώρα εδώ κάθομαι για σένανε να γράφω όλο στίχους
τι να χες μαντέψει και πως να ξερες
ως κι το κρασί που πίνεις απόψε – μια δυο τρεις γλυκές γουλιές,
βάμμα θα μοιάζει
κρύβοντας μέσα το όνομά μου ολάκερο
ολάκερο φιλί στο χάρτη ζωγραφίζεται
σου λέω το στόμα μου
το δίνω χάρισμα
για σε
που σήμερα ήσουν ο όμορφος
ένα τι πιο θαρραλέος από την κάθε νύχτα και μέρα
έως κι από τη θάλαττα θάλαττα ήσουν πιο αλμυρά ωραίος
σήμερα
σήμερα το χαμόγελο της χρυσαυγής ανέτειλε ολόιδιο με του ήλιου
τα φώτα χρωμάτισαν τους ουρανούς
κι μοίρασαν στους έρμους τους διαβάτες δώρο
δώσαν μια φωνή κι ένα κερί στον παπουλάκο και τον κάθε εν’ μονάχο
σήμερα γίνηκε σου λέγω μιαν μικρή ανάσταση
κι αυτό ειναι μεγάλο


Ὄνειρο καλοκαιρινοῦ μεσημεριοῦ

Ιουλίου 27, 2011
Σχολιάστε

Χτὲς βράδυ δὲν κοιμήθηκαν καθόλου τὰ παιδιά.
Εἴχανε κλείσει ἕνα σωρὸ τζιτζίκια στὸ κουτὶ τῶν μολυβιῶν, καὶ τὰ τζιτζίκια τραγουδοῦσαν κάτου ἀπ᾿ τὸ προσκεφάλι τους ἕνα τραγούδι ποὺ τὸ ξέραν τὰ παιδιὰ ἀπὸ πάντα καὶ τὸ ξεχνοῦσαν μὲ τὸν ἥλιο.
Χρυσὰ βατράχια κάθονταν στὶς ἄκρες τῶν ποδιῶν χωρὶς νὰ βλέπουν στὰ νερὰ τὴ σκιά τους. κι ἤτανε σὰν ἀγάλματα μικρὰ τῆς ἐρημιᾶς καὶ τῆς γαλήνης.
Τότε τὸ φεγγάρι σκόνταψε στὶς ἰτιὲς κι ἔπεσε στὸ πυκνὸ χορτάρι.
Μεγάλο σούσουρο ἔγινε στὰ φύλλα.
Τρέξανε τὰ παιδιά, πῆραν στὰ παχουλά τους χέρια τὸ φεγγάρι κι ὅλη τη νύχτα παίζανε στὸν κάμπο.
Τώρα τὰ χέρια τους εἶναι χρυσά, τὰ πόδια τους χρυσά, κι ὅπου πατοῦν ἀφήνουνε κάτι μικρὰ φεγγάρια στὸ νοτισμένο χῶμα.
Μά, εὐτυχῶς, οἱ μεγάλοι ποὺ ξέρουν πολλά, δὲν καλοβλέπουν.
Μονάχα οἱ μάνες κάτι ὑποψιάστηκαν.
Γι᾿ αὐτὸ τὰ παιδιὰ κρύβουνε τὰ χρυσωμένα χέρια τους στὶς ἄδειες τσέπες, μὴν τὰ μαλώσει ἡ μάνα τους ποὺ ὅλη τη νύχτα παίζανε κρυφὰ μὲ τὸ φεγγάρι.

Γιάννης Ρίτσος


η ώρα

Ιουλίου 10, 2011
2 Σχόλια

τώρα που τα καλοκαίρια μιλάνε κι τα κορμιά γδύνονται
τώρα που πάλι ο μέγας ο αριθμός, το ένα, διαφεντεύει
τώρα που η άμμος σκαλίζει τα μαλλιά μου κι γίνεται πυρίτιδα
-αγαπάω τις εκρήξεις-
τώρα που μου τελειώνουν οι κουβέντες κι τα γράμματα και τα μελάνια κι τα τετραδια κι όλα
μένουν μόνο εικόνες αισθησιακές
άθρωποι στον ήλιο
πάνω στις ακτίνες του να ψάχνουν για ηδονή κι αγάπη μαζί
-τόσο παράλογα πάντα-
τώρα που το μόνο που θέλω να κάνω είναι να σου γράψω ποίημα
να το έχεις να το φυλάς στο σακάκι σου,
πίσω από την μάσκα, μέσα στο παντελόνι σου
ας το βάλεις όπου θες
μόνο να ‘ναι ολούθε
τώρα που σε γεννήσεις να πάω άλλες δεν μπορώ ξανά
τώρα που θέλω να γιορτάζω μόνο συνουσίες κι ανατολές κι παιχνίδια με το νερό να παίζω κυνηγάω
τώρα που οι λέξεις δεν μπαίνουν εύκολα σε σειρά κι με σακατεύουν οι εικόνες σου κι εκείνο το χέρι σου στο στήθος μου που ακουμπούσε τάχα
τώρα που να τραγουδήσω κι που να κρυφτώ δεν ξέρω
θα αρχίσω μόνο να ράβω φορέματα θαλάσσης
να μπαίνω μέσα στο νερό και την μεγάλη φυσσαλίδα με ίππους και φουλάρια και δαχτυλίδια μοβ
να κάνω ένα καλοκαίρι σαν απόκριες αφού τελικά κρέας δεν πιάνω
δεν νιώθω
κρέας δεν με πονάει
δεν με ευχαριστεί
δεν με ακουμπά
απόκριες κυρίες μου κι κύριοι
ήρθε η ώρα μάλλον να τραγουδήσω σα σειρήνα
να
θάλασσα μια κι δυο και μια πισίνα γιομάτη αερόστατα
μέχρι να φτάσεις


η έναρξη

Ιουνίου 18, 2011
1 σχόλιο

πες μου
πες
που είναι αυτό το αίσθημα
πίσω από ποια κουρτίνα
να την σκίσω
κάτω από ποιο χαλί
να το σηκώσω
σε ποιο ντουλάπι μέσα
να το ψάξω
πες μου
πες που πετούν τα πουλιά
σε τι ουρανούς
συννεφιασμένους ή καθάριους
πες μου να ξέρω που θα βαδίσω στο άγριο μέλλον
ούσα χορεύτρια της μέρας και της νύχτας μου
πετάγματα κι εγώ
στροβιλισμούς αγνώστου
βήματα ανέξοδων ερώτων
πες μου
πες για τις ασχολίες σου στον κήπο
πες για τα λουλούδια που εκτρέφεις
να σου πω εγώ για τα στολίδια μου
τα παιδικά σκιρτήματα
πες
πες να θυμηθώ το καρδιοχτύπι σου
όχι το δικό μου
τον αναστεναγμό σου θέλω
την βάρκα με τις ακρογιαλιές
τον ορίζοντα του πόνου της αγάπης
πες μου κι θα ξαστερώσω εγώ τον ουρανό
θα ανεβάσω φεγγάρια σκέτα
να ‘μαστε εμείς τα άστρα, μόνοι μας
εσύ πες μου
πες ένα λόγο
ή ένα τραγούδι


Αναρτήθηκε στις my poems
« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »

    Επικοινωνία

    Όλα τα ποιήματα

    Ψάχνω…

    Όροι χρήσης

    Είστε ελεύθερος/η να αντιγράψετε, διανείμετε, παρουσιάσετε τα ποιήματα του παρόντος ιστολογίου εφόσον δώσετε αναγνώριση στον αρχικό συγγραφέα και δεν χρησιμοποιήσετε αυτό το έργο για εμπορικούς σκοπούς.
    Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία παρακαλώ επικοινωνήστε στο holly.readingpoems@gmail.com.