Readingpoems

Τὰ πουλιὰ δέλεαρ τοῦ Θεοῦ

Δεκέμβριος 19, 2013
Σχολιάστε

Νίκος Καρούζος

Τὰ πουλιὰ δέλεαρ τοῦ Θεοῦ
(ἀποσπάσματα «Διαλόγων»)

1
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -—
μὲ κουρελιασμένα μάτια
μὲ φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση
νὰ γυρίζεις
στὴν καλὴ πλευρά σου.
Πεσμένος αἰσθάνεσαι
τὴν κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα
τὸ στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα
τὰ βήματα χωρὶς προοπτική.
Κι ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς
περιβάλλεται ἀπὸ σένα.
Κόψε ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη
μὲ δάχτυλα νοσταλγικά.
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα.

2
Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
στὸ τέλος
τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.
Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ —
αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.
Μὲ τὴν ἀγάπη
Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας
Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ.
Δὲν εἶναι φορτίο γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων
ἡ ἀπελπισία.
Καὶ προπαντὸς
ἂς μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη
νὰ συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…

3
Ἅπλωσε ἡ γαλήνη τὰ φτερά της
ὡσὰν ἀλησμόνητος κύκνος ὀνείρου
σ᾿ αὐτὰ τὰ ἔρημα νερά.
Κάτι νιώθω σήμερα
βλέποντας τὰ πουλιά.

4
Ἡ ἀγωνία μου ὑψώνεται,
ὡς τὰ ἐδελβάις ἄνθη.

5
Τὰ ὄνειρα βλαστοὶ στὸ στῆθος
κλήματα μέσ᾿ στὴν καρδιὰ
διαγώνια ἐκδικοῦνται τὸ χῶμα
σκοτώνοντας ἐμᾶς.

Advertisements

η συγχώρεση

Ιουνίου 22, 2013
Σχολιάστε

δοκιμάζονται
και χτίζονται
και πονούν
περνούν από μένα τα μάτια μου
οι ζωές με ψάχνουν
οι νέες διαδρομές
με βάζουν στην θέση όλοι τους
γίνομαι ανυπότακτη, άγρια, αγία
δεν ξέρω ποιοι είναι οι φίλοι μου
κοιτάζω τα χέρια μου και τις ρυτίδες τους
είμαι εγώ
εσύ λείπεις


Αναρτήθηκε στις my poems
Tags: , , , , ,

η ποίηση

Μαΐου 25, 2013
Σχολιάστε
περπατώ σαν να μην είναι άνθρωποι στους κόσμους, 
σαν οι δρόμοι να έχουν χαθεί, σαν η ζωή να είναι από βερνίκι χρωματισμένη χρώμα θολό,
περπατώ αδιάκοπα,
περπατώ σαν οι άκρες των δακτύλων μου να κοκκινίζουν αίμα, τα χείλη μου να λυγίζουν εμπρός σου, 
σαν το φόρεμα που φορώ να μην ακουμπά στη γη, να πιάνεται στις κλωστές του αέρα, να γίνεται κύμα της θαλάσσης σου
 
ανάμεσα στους ζωντανούς που πεθαίνουν κι εκείνους που ζουν, σε αγαπάω εγώ περισσότερο, 
περπατώ σαν να μην ειναι αλλιώς, μα από εσένα, το βήμα μου φτιαγμένο

 


η ανάβαση

Μαΐου 13, 2013
Σχολιάστε
στις ιστορίες που πλέκω με ένα χαρτί κι ένα βελόνι, 
στα φύλλα που ανοίγω να διαβάσω,
στις εξισώσεις που ψάχνω λύσεις, 
στα νιάτα που λεηλατώ μεγαλόπρεπα, 
στα τσιγάρα που σβήνω ευσεβώς, 
στις διηγήσεις που ανασταίνω ανθρώπους, 
προσπαθώ να ιχνηλατίσω πορείες,
να βρω το κακό στην καρδιά μου,
κρεμιέμαι μακριά από τις γραμμές του ορίζοντα που τρίζει,
δε βρίσκω λάθος, ξεχειλίζεις εσύ, 
περπατώ στις στοές σου, 
ανασαίνω στους δρόμους σου,
κάθε θνητός κι η ελπίδα του, 
πολύ μ’ αγαπάς

 


η αφοσίωση

Απρίλιος 17, 2013
Σχολιάστε

τα καράβια που θα ‘ναι κάποτε μισά
από τους ανέμους που λυσσαλέοι πνίγουν τις μνήμες μας
εκείνα τα καράβια που θα ‘ναι ανήμπορα
εγώ θα τ’ αγαπώ περισσότερο
τους ναυτικούς που δεν θα ‘χουν θαλπωρή επάνω τους
μόνο απελπισμένη αρμύρα
μόνο παλιά αγάπη ξεθωριασμένη από την μάνα τους
κι μια κοπέλα που φιλοξενούσε τον χτύπο της καρδιάς τους, κόκκινη σαν παπαρούνα
αυτούς έχω διαλέξει να αγαπώ
καράβια χαλασμένα
ναυτικούς που ήταν κάποτε αστραφτεροί στην κουπαστή τους
κι όλοι τους θαύμαζαν
που μοίραζαν φιλιά στα δελφίνια και τα παιδιά των κυμάτων
αυτούς
αυτούς που τους έχει ξεχάσει το παρόν του βασιλείου τους
κι ακούς προσευχές και φύκια να φτύνουν τα μουδιασμένα χείλη τους
βλέπεις χάδια να ακουμπούν τα αγριωπά χέρια τους από τα σκοινιά του ουρανού
-τόσο άγιοι, αυτούς θα αγαπώ,
αυτούς που βουτούν ευτυχείς στον ωκεανό του κόπου τους
που φτιάχνουν αποικίες από άστρα κι ο Θεός τούς ακούει
όπως ακούει όλους τους ικέτες με μπλε σύννεφα στα μαλλιά
όπως ακούει κι εμένα όταν μιλώ για σε


η φωνή

Μαρτίου 29, 2013
Σχολιάστε
έχω ένα σπίτι που φεγγίζει τις νύχτες-
κουκλόσπιτο,
με παραθύρια μεγάλα σα σελίδες βιβλίων
έχω ένα σπίτι που τα πρωινά βγάζουν καπνούς τα ηλεκτροφόρα τζάμια του
απ’ τα κακά και τις ειδήσεις
κι έχω κι ένα κουτί κασετόφωνο με ξένοιαστες φιγούρες ανθρώπων,
σάμπως ανεξήγητα πολύτιμο, σαν το άγγιγμά σου,
ένα κουτί, το λες και μουσικό, γυρνάει και κοιτάζει εμέ, γυρνάει και κοιτάζει εσέ, όταν εσύ εδώ
το κουτί
το κουτί μου έχει ηλικίες 30 αβέβαιες, έχει αερόστατα που δεν μπορούν να ανέβουν ουρανό και βασανίζονται σε γήινες στράτες, έχει άδικα κουρέματα ονείρων
ένα κουτί,
έχω ένα κουτί με απροόπτους πολέμους προσήνεμους, με μια πατρίδα χαμένη,
μα έχω κι ενα σχέδιο
ένα σχέδιο σου λεω
και πλέκω πιο μακριές τις μέρες και τις νύχτες μου,
ένα σχέδιο
με μια πίστη κι μιαν αυλή με χρώματα ήλιου, με μονοπάτια βασιλικού και λεμονιών
και τραγουδώ μοναδικά, για με, για σε, για όλους,
τραγουδώ επανάσταση,
παραπατώ σε νότες και εμπειρίες μαγέρικες,
λογίζομαι εκείνα κει τα μάτια σου και τα παιχνίδια των παιδιών σε λεύτερο ουρανό
έχω ενα γράμμα σου που το φυλάω ζεστά
το διπλώνω, το ανοίγω, το διαβάζω, το σημαδεύω με τα χρόνια μου
έχουμε μια θάλασσα μου χες πει,
ναι, αυτή είναι η φωνή μας,
αγάπη
μου

η ιστορια

Νοέμβριος 20, 2012
Σχολιάστε

ήταν οι βάρκες σαν ποτάμια
που κοίταζαν δεξιά αριστερά
και κούραζαν τα μάτια
πλεούμενα που δεν βρέχονταν μακριά σου
κι όμως έδειχναν να πεινούν κύματα κι αρρώστιες

ήσουν εσύ εκεί αμέτοχος
με ένα φτωχό ρούχο επάνω σου
και δεν μπορούσες
δεν το μπορούσες να ανοίξεις αγκαλιά
να την κάνεις γιασεμιά και κρύσταλλα
όσο κι αν έδειχνες ακμαίος στο κατάστρωμα
ήσουν ένα μάτσο αδειανές σφαίρες

κι ήταν το κρύο
ήταν το κρύο αυτό που μας ακολουθούσε
τίποτα άλλο δεν είχαμε
ο πάγος που σε μετέφερε σε έναν άλλο πλανήτη
με χιόνια και αναπνοές αποτσίγαρα
όλα μαζί κι όλα χώρια
όπως μαζί δεν είχες υπάρξει με κανέναν
μια περισσή ιδέα θάμπωνε τα μάτια σου
κι αυτό αρκούσε

κι όταν γινόταν η μέρα νύχτα
γινόμουν εγώ πιο λυπημένη κι από σένανε στα άγριά σου
πιο σκιερή
το μαύρο μου φόρεμα σκιζόταν στις άκρες
το σήκωνα με προσπάθεια καρφίτσες που τρυπούσαν το κορμί μου
κι απο κάτω
από κάτω δεν ήταν χείλη, δεν ήταν τα χείλη σου να με φιλήσουν να μείνω καλύτερο κορίτσι απ΄ό,τι φάνταζα

τις νύχτες εσύ έπαιζες
μαγαζιά του κόσμου με οινοπνεύματα κι ιστορίες
έπινες γυναίκες ξένες
έπινες, δε σε χωρούσε ο τόπος μας
φορούσες σακάκια κι έβγαινες
ολοένα πιο όμορφος
αλλά και πιο μικρός με έναν τρόπο που έβγαζες γένια τραχιά
που με πονούσαν που ΄βλεπα
για δε πληγώναν το δικό μου πρόσωπο
δεν είχα εσέ
μον’ είχα ότι σε έβλεπα να φεύγεις από την πόρτα
γω σαν αλλοπαρμένη μάνα
κι έγνεφα

κι ίσως περάσαν έτσι τα χρόνια
χωρίς να αντιληφθούμε
χωρίς να θυμόμαστε καλά
ή και να ζήσαμε ποτέ τα μεγαλύτερα όνειρα
κι εκείνες τις ατόφιες αγκαλιές που θα μπορούσαμε
χωρίς να καταλάβεις πως σου έλεγα κάποτε αλήθεια
για το πόσο πολύ
πόσο πολύ αγαπούσα την άνοιξη όταν σε κοιτούσα

 


η απάτη

Νοέμβριος 18, 2012
Σχολιάστε

κι εγώ που πίστεψα στην αθωότητα κάποιων βλεφάρων
ποτέ μου δεν κατάλαβα
γιατί
γιατί δεν πρέπει να ‘σαι με το
πλευρό του ενόχου

 


Αναρτήθηκε στις my poems
Tags: , , ,

η ανατολή

Ιουλίου 5, 2012
Σχολιάστε

γω δεν ξέρω αν αυτή η σελίδα
αρχίζει ή σβήνει
σαν κερί σε κάποιον άνεμο δοσμένο απροκάλυπτα
σαν σώμα
γω καιρό χω να γράψω
να πλάσω σε
να κάνω αρχηγό και στρατηλάτη με τις ματιές μου
γω σε άλλες χώρες, ζωγραφίζω εικόνες στους τοίχους
χαϊδεύω γρασίδια και στρώματα
κάνω καθημερινή ανάγνωση στο χαμόγελο
και στα νησιά που όλοι αγαπούν μέσα τους
γω σε ένα καράβι πάνω
με γράμματα που δεν ακουμπούν γραμμές
ούτε συμβάσεις ούτε κάβους λιμανιών
γω τρέφω εμέ για σένα
φιλιά, πόθους, αγγίγματα
δεν γίνομαι άλλη, δική σου είμαι στην τέχνη μου
γω ξηλώνω αλφαβητάρια και πουκάμισα
κάνω κλωστές
ταϊζω νήματα τα ψάρια
κι ιστορίες στεριανές να μάθουν
γω όχι όσο καλή φαίνομαι
ανεβαίνω βουνά σαν μαθητής
φυτεύω βασιλικούς αγίους σα θνητός
πέφτω σε θάλασσα σαν να βουτάω σε φως κι αγριοδάφνες
μπαίνω σε κύματα και πειρασμούς, δεν βγαίνω μήτε όταν βραδιάζει
γεννιέμαι και πάλι
γω ταλανίζω τον κόσμο
αφού κόσμος εσύ


η αίσθηση

Απρίλιος 5, 2012
Σχολιάστε
κάτι πούπουλα που χα πάνω μου για να με βλέπεις όμορφη,
για να με ακουμπάς τις νύχτες και να μαι απαλή
κάτι πούπουλα ελαφρά που μου χες φέρει σε ένα από τα ταξίδια σου
τα βαλα μέσα σε μια μικρή ντουλάπα
την πιο μικρή που είχα, την μπλε που κλείνει με σιωπές, κι όχι κλειδαριές,
εκείνη που αν σφραγίσει, δεν ανοίγει με συνδυασμούς ούτε υπεραστικά τηλεφωνήματα
εκείνη που μόνο να σπάσει μπορεί σα γυάλα
να λυγίσει μπροστά στην έρημη παραλία που βουτούσες και την άδολη ματιά μου
μπροστά σε παραμύθια που τα ντρέπεσαι και κάτι χαράδρες που φοβάσαι
όταν ανοίγω, όταν ανοίγω εκείνο το ντουλάπι το ροζ,
τύπου δεσμός που σπάει, γόρδιος,
στοιβάζω σε τακτική σειρά με αηδία τα πούπουλα που βγάζω ένα ένα
πασχίζω να δουλεύω τις πιο πολλές μου ώρες
στοιχίζοντας τα σαν και το μυαλό μου
φτιάνω μαξιλάρια να κοιμούνται ζευγάρια, μωρά και γραίες, ο κύκλος της ζωής,
να ξαπλώνουν και να χαίρουνται
όπως ξαπλώναν κι κείνες οι παλιές ματιές σου πάνω και τριγύρω μου
-στεφάνι μοιάζουν τώρα στην λίγη θύμησή μου,
κι αεροπλάνα,
φτιάνω αεροπλάνα με αυτά τα πούπουλα
να γιατρεύω ζωντανούς απ τις νοσταλγίες,
απ τις προσδοκίες που δεν φτάνουν, δεν έχουν, δεν τολμούν
κι αρμέγω πουλιά και κάνουν καύσιμα
να μπαίνει  ο κόσμος να κινείται σε χώρους και χρόνους που ζητεί
αφού κι εγώ ό,τι ζητώ το έχω
άλλοτε μακριά, άλλοτε κοντά
άλλο αυτό

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »

    Επικοινωνία

    Όλα τα ποιήματα

    Ψάχνω…

    Όροι χρήσης

    Είστε ελεύθερος/η να αντιγράψετε, διανείμετε, παρουσιάσετε τα ποιήματα του παρόντος ιστολογίου εφόσον δώσετε αναγνώριση στον αρχικό συγγραφέα και δεν χρησιμοποιήσετε αυτό το έργο για εμπορικούς σκοπούς.
    Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία παρακαλώ επικοινωνήστε στο holly.readingpoems@gmail.com.