Readingpoems

η ποίηση | Μαΐου 25, 2013

περπατώ σαν να μην είναι άνθρωποι στους κόσμους, 
σαν οι δρόμοι να έχουν χαθεί, σαν η ζωή να είναι από βερνίκι χρωματισμένη χρώμα θολό,
περπατώ αδιάκοπα,
περπατώ σαν οι άκρες των δακτύλων μου να κοκκινίζουν αίμα, τα χείλη μου να λυγίζουν εμπρός σου, 
σαν το φόρεμα που φορώ να μην ακουμπά στη γη, να πιάνεται στις κλωστές του αέρα, να γίνεται κύμα της θαλάσσης σου
 
ανάμεσα στους ζωντανούς που πεθαίνουν κι εκείνους που ζουν, σε αγαπάω εγώ περισσότερο, 
περπατώ σαν να μην ειναι αλλιώς, μα από εσένα, το βήμα μου φτιαγμένο

 

Advertisements

Σχολιάστε »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

    Επικοινωνία

    Όλα τα ποιήματα

    Ψάχνω…

    Όροι χρήσης

    Είστε ελεύθερος/η να αντιγράψετε, διανείμετε, παρουσιάσετε τα ποιήματα του παρόντος ιστολογίου εφόσον δώσετε αναγνώριση στον αρχικό συγγραφέα και δεν χρησιμοποιήσετε αυτό το έργο για εμπορικούς σκοπούς.
    Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία παρακαλώ επικοινωνήστε στο holly.readingpoems@gmail.com.

Αρέσει σε %d bloggers: